Goguryeo, het noordelijke koninkrijk

Goguryeo verplaatste de hoofdstad driemaal: van Jolbon naar Gungnae-seong aan de Amnok, in 427 naar Pyongyang en in 586 naar Jangan-seong binnen Pyongyang.

Koreaanse historici noemen de eeuwen waarin Goguryeo, Baekje en Silla het schiereiland en veel land ten noorden ervan deelden de periode van de Drie Koninkrijken. Een vierde groep, Gaya, beheerste ook lange tijd de zuidkust. De periode eindigt in de jaren 660 en 670, toen Baekje en Goguryeo vielen en Silla het Tang-leger van het schiereiland verdreef. Je volgt deze koninkrijken in acht hoofdstukken, te beginnen met het grootste: Goguryeo.

Een prins op de vlucht uit Buyeo

Historici lezen het verhaal voorzichtig. Veel is ontleend aan de stichtingslegende van Buyeo en kan niet als rechtstreeks verslag gelden. Het National Institute of Korean History schetst een waarschijnlijker beeld: groepen langs de midden- en bovenloop van de Amnok verenigden zich met migranten uit Buyeo. Kleine dalgemeenschappen, na, sloten zich gaandeweg aan of werden veroverd. Tegen het einde van de eerste eeuw waren ze samengebracht in vijf bu. Eén daarvan, Gyeru-bu, leverde de koning.

Drie hoofdsteden

Hoofdsteden van Goguryeo kwamen meestal in paren voor: een ommuurde stad op vlak terrein waar de koning woonde, en een nabijgelegen bergvesting voor oorlogstijd. De eerste hoofdstad Jolbon wordt geplaatst bij het huidige Huanren in het Chinese Liaoning. De bergvesting Wunü ligt op een ongeveer 820 meter hoge top, aan drie zijden omringd door kliffen.

Volgens de Samguk sagi verhuisde de hoofdstad in 3 n.Chr. naar Gungnae-seong, het huidige Ji'an aan de Amnok. Sommige historici dateren dit later, rond 209, omdat een Chinese kroniek dan een nieuwe hoofdstad noemt. Gungnae-seong was een vierkante stenen stad met twee rivieren als natuurlijke gracht, gekoppeld aan de bergvesting Hwando in de heuvels erachter. Het stelsel hield niet altijd stand: in 342 nam een leger van de staat Vroegere Yan de hoofdstad in.

In 427 verplaatste koning Jangsu de hoofdstad opnieuw, naar Pyongyang. Daar lagen een brede vlakte en rijke landbouwgrond; het gebied was al sinds Gojoseon een centrum. Oudere schoolboeken verklaarden de verhuizing enkel als zuidelijke uitbreiding. Recent onderzoek noemt ook economische redenen en het verzwakken van machtige adelsfamilies. In 586 verhuisde het hof binnen Pyongyang nogmaals, naar Jangan-seong, een ommuurde stad met ongeveer 16 kilometer buitenmuren.

Van crisis naar de sterkste staat

De vierde eeuw was zwaar voor Goguryeo. Na de val van de hoofdstad in 342 sneuvelde koning Gogugwon in 371 bij de verdediging van Pyongyang tegen een aanval van Baekje. Zijn zoon, koning Sosurim, antwoordde met hervormingen. Het boeddhisme werd in 372 officieel aanvaard; in 373 kwam een wetboek dat de geschreven koninklijke wet boven besluiten van adelsraden plaatste. Zo ontstond de basis voor de grote uitbreiding onder koning Gwanggaeto en koning Jangsu eind vierde en in de vijfde eeuw, behandeld in hoofdstuk 6.