Zinsritme, zwakke woorden en verbindingen

In I can swim is can meestal een snelle /kən/; in I can't swim blijft can't sterk.

Woorden hebben klemtoon en zinnen ook. In een gewone Engelse zin zijn belangrijke woorden sterk en kleine grammaticale woorden zwak. Belangrijke woorden, vaak inhoudswoorden genoemd, dragen de betekenis: zelfstandige naamwoorden, hoofdwerkwoorden, bijvoeglijke naamwoorden, bijwoorden en vraagwoorden zoals what. Grammaticale woorden, vaak functiewoorden genoemd, houden de zin bijeen: a, the, to, of, and, can, is, at, for. Bij normaal spreektempo komen de sterke woorden op een redelijk gelijkmatige maat en worden de zwakke ertussen geperst.

Zwakke vormen

Veel functiewoorden hebben twee uitspraken: een sterke vorm als het woord los of met nadruk wordt gezegd en een zwakke vorm binnen zinnen. De zwakke vorm heeft meestal een sjwa. To is los /tuː/ maar /tə/ in I want to go. And is los /ænd/ maar vaak /ən/ in fish and chips. Of wordt /əv/ in a cup of tea. Can wordt /kən/ in I can swim. Woordenboeken voor taalleerders zoals Cambridge vermelden beide vormen.

Dit is voor luisteren net zo belangrijk als voor spreken. Verwacht je een duidelijke and of to, dan hoor je ze misschien helemaal niet. Het helpt ook om in Amerikaans-Engels het verschil tussen can en can't te horen. In een bevestigende zin is can zwak: I can come, /aɪ kən kʌm/. Can't is nooit zwak. Het behoudt de volle klinker en is meestal beklemtoond: I CAN'T come, /aɪ kænt kʌm/. De laatste t is vaak heel zacht, dus luister naar de sterke klinker.

Woorden verbinden

Engelstaligen stoppen niet tussen woorden. Eindigt een woord op een medeklinker en begint het volgende met een klinker, dan schuift de medeklinker over: an apple klinkt als e nè-pel, turn it off als teur-ni-tof en pick it up als pi-ki-tap. Komen twee klinkers samen, dan verbindt vaak een kleine j- of w-klank ze: I am klinkt als ai-jèm en go out als goo-waut. Dit verbinden maakt spraak vloeiend. Je hoeft de woorden niet te veranderen, alleen in elkaar te laten overlopen.