Cellen, rijen, kolommen en bereiken

Een Excel-werkblad heeft 1 048 576 rijen en 16 384 kolommen. Elk van die cellen heeft een korte naam zoals B7.

Een raster met namen

Een spreadsheet is een raster van vakjes, cellen genoemd. De kolommen lopen omlaag en hebben letters: A, B, C enzovoort. De rijen lopen horizontaal en zijn van bovenaf genummerd 1, 2, 3. Een cel heet naar de kolomletter gevolgd door het rijnummer, dus kolom B en rij 7 is B7. Die naam heet het celadres of de celverwijzing. De letter staat altijd eerst. 7B is geen adres dat Excel of Google Sheets begrijpt.

Na kolom Z worden het twee letters: AA, AB, AC tot AZ, dan BA enzovoort. In Excel is de laatste kolom XFD, kolomnummer 16 384, en de laatste rij 1 048 576, volgens Microsofts specificaties en limieten. Google Sheets stelt de limiet anders: Googles hulppagina over bestandsgrootten staat maximaal 20 miljoen cellen in één spreadsheet toe, gedeeld door alle werkbladen. Je komt zelden bij een van beide limieten, maar de getallen verklaren waarom een spreadsheet probleemloos een heel jaar dagelijkse verkopen kan bevatten.

Selecteren en het naamvak

Klik op een cel en die wordt actief, met een dikke rand. Twee plekken tonen welke cel actief is. Het naamvak links van de formulebalk toont het adres en de kolomletter en het rijnummer in de koppen zijn gemarkeerd. De formulebalk zelf toont wat werkelijk in de cel staat. Dat verschil telt later: een cel kan 12 tonen terwijl die een formule bevat die 12 berekent. Pijltjestoetsen verplaatsen de actieve cel één stap, Tab naar rechts en Enter omlaag.

Een rechthoek van cellen is een bereik, geschreven als twee adressen verbonden door een dubbele punt: de linkerbovenhoek en rechteronderhoek. A1:A10 is tien cellen in kolom A. B2:D3 is drie kolommen bij twee rijen, dus zes cellen. Vermenigvuldig het aantal kolommen met het aantal rijen om cellen in een bereik te tellen. Microsoft noemt de dubbele punt de bereikoperator en je typt die in bijna elke formule, zoals =SUM(B2:B13) voor twaalf maandcijfers.