De Gwanggaeto-stele

De steen is 6.39 meter hoog en draagt ongeveer 1775 tekens over vier zijden; ongeveer 150 zijn onleesbaar.

Het meeste over de Drie Koninkrijken kennen we uit twee boeken uit de Goryeo-periode, eeuwen na de gebeurtenissen. De Gwanggaeto-stele is anders: die werd in 414 in Goguryeo zelf uitgehouwen, twee jaar na de dood van de geëerde koning. Het National Institute of Korean History noemt haar de belangrijkste inscriptie uit Korea's oudheid. Ze staat in Ji'an, provincie Jilin, China, bij de oude hoofdstad Gungnae-seong. In Korea heet ze meestal Gwanggaeto-stele of Gwanggaeto Daewangneung-bi, in China Haotaiwang-stele.

Een ruwe stenen zuil

De stele is een vierzijdige zuil van breccietuf: vulkanische as met hoekige brokstukken. De ongelijke vlakken lijken eerder natuurlijke rots dan een gehouwen blok. Ze is 6.39 meter hoog en staat in een sleuf in een granieten voet van ongeveer 3.35 meter lang en 2.7 meter breed. Die voet is nu in drie stukken gebroken. Zijde 1 wijst naar het zuidoosten.

De steenhouwers tekenden een fijn raster voor gelijkmatige letterafstand. Zijde 1 heeft 11 regels, zijde 2 heeft 10, zijde 3 heeft 14 en zijde 4 heeft 9: samen 44. De meeste bevatten 41 tekens. Het schrift is voornamelijk de ambtenarenstijl uit de Han-dynastie; elk teken is ongeveer 9 tot 12 centimeter hoog.

Wat de tekst vertelt

Het opschrift heeft drie delen. Het eerste vertelt de stichting van Goguryeo, de afstammingslijn van de eerste drie koningen vanaf de stichter, die het Chumo noemt, en het leven van koning Gwanggaeto. Het tweede trok vanaf het begin de meeste aandacht. Het somt de veldtochten jaar voor jaar op, geteld in de eigen regeringsjaren van de koning, Yeongnak genoemd. Het derde deel, van zijde 3 regel 8 tot het einde van zijde 4, is praktisch. Het noemt de huishoudens die de koningsgraven moesten bewaken, hun herkomst, de aantallen uit elke plaats en de straffen voor het overtreden van de regels.

Vergeten en teruggevonden

Door het ruwe oppervlak waren afwrijvingen lastig te maken. Vroege kopieën trokken de omtrekken van tekens over en vulden de achtergrond met inkt. Zo'n kopie bereikte Japan in 1883 via Sakō Kageaki van de Japanse legerstaf. Met de groeiende vraag smeerden vader en zoon Chu Tianfu en Chu Junde, plaatselijke verkopers van afwrijvingen, kalk op de steen voor duidelijkere kopieën. Daarbij veranderden enkele tekens. Een tijdlang beschuldigden sommige onderzoekers het Japanse leger van opzettelijke vervalsing, maar het veldonderzoek van de Chinese onderzoeker Wang Jianqun wees uit dat de kalk het werk van de verkopers was. Afwrijvingen uit de late jaren 1880, van vóór de kalk, gelden nu als de betrouwbaarste.

Eén omstreden zin

Het bekendste debat gaat over een zin tussen Yeongnak-jaren 5 en 6, over het sinmyo-jaar 391. Vroege Japanse onderzoekers lazen dat Wa van de Japanse eilanden de zee overstak en Baekje en Silla onderwierp. Ze gebruikten dit voor de claim dat Wa Zuid-Korea had bestuurd. Vanaf de jaren 1930 betoogden Koreaanse onderzoekers, te beginnen met Jeong In-bo, dat de grammatica een ander onderwerp en andere betekenis toeliet. Beschadigde tekens maken de zin nog omstreden, reden waarom oorspronkelijke afwrijvingen zo belangrijk zijn.