De veertien basismedeklinkers

Veertien medeklinkers komen van vijf basisvormen, en de meeste andere zijn die vormen met een streepje of twee erbij.

Met tien klinkers in de hand kun je nu medeklinkers toevoegen en echte woorden lezen. Een medeklinker komt in de eerste plek van het blok, waar in de vorige eenheid de stomme ronde letter zat. Vervang de ronde letter door de letter voor n en je hebt na. Vervang hem door de letter voor m en je hebt ma. Koreaanse kinderen leren de medeklinkers door ze in woordenboekvolgorde met de klinker a te zeggen: ga, na, da, ra, ma, ba, sa, a, ja, cha, ka, ta, pa, ha. Dat opzegversje, bekend van zijn eerste vier lettergrepen, werkt ook voor volwassen leerlingen, en het is de volgorde die je in elk Koreaans woordenboek vindt.

Families van vormen

Het ontwerp van 1446 maakt de medeklinkers makkelijk te leren in families. Begin bij de vijf basisvormen uit eenheid 1. Voeg een streepje toe aan de g-letter en je krijgt k, gezegd met meer adem. Van de n-letter krijg je d door een lijn erboven toe te voegen, en t door er nog een bij te zetten. Van de m-letter krijg je b en dan p. Van de s-letter krijg je j en dan ch. Van de ronde letter krijg je h. Eén letter breekt het patroon: de letter voor r en l (rieul) heeft een eigen vorm. Leer je de families, dan hoef je maar vijf vormen en één regel te onthouden: meer streepjes, meer adem.

Klanken die met de positie veranderen

Vier gewone medeklinkers, die als g, d, b en j worden geromaniseerd, klinken anders aan het begin van een woord en tussen klinkers. Aan het begin hebben ze een lichte adem en Engelstalige luisteraars horen vaak k, t, p of ch. Tussen klinkers worden ze stemhebbend en klinken ze veel dichter bij onze g, d, b en j. Daarom kan het woord voor vlees, gogi, voor een beginner als ko-gi klinken: dezelfde letter, twee klanken. De officiële romanisering houdt één spelling aan, g, en laat de positie het werk doen. De letter voor r en l gedraagt zich net zo: tussen klinkers is hij een snelle tik als de tt in Amerikaans better, en aan het eind van een lettergreep is hij een heldere l.

Twee andere gewoonten zijn vroeg goed om te kennen. De letter voor s wordt voor de meeste klinkers met een sis gezegd, maar voor i glijdt hij naar sj, dus de lettergreep si klinkt dicht bij het Engelse she. De romanisering schrijft nog steeds si. En de letter voor j is lichter dan de Engelse j in jam, met de tong iets verder naar voren. Dit hoeft niet op dag één geoefend te worden. Het verklaart waarom opnames niet altijd overeenkomen met wat de romanisering suggereert.