Eindmedeklinkers (batchim)

Bijna elke medeklinker kan onderaan een blok worden geschreven, maar er zijn maar zeven verschillende klanken die je daar ooit hoort.

Tot nu toe was elk blok een medeklinker en een klinker. Veel Koreaanse lettergrepen eindigen ook op een medeklinker, en die wordt eronder geschreven, onderaan het blok. Koreanen noemen die batchim, de steun, omdat hij onder de rest zit als een voetstuk. Het woord voor rijst of een maaltijd is een b-letter, de klinker a en een p-letter eronder: bap. Het woord voor water is m, u en een l eronder: mul. Het woord voor Korea, Hanguk, bestaat uit twee blokken die allebei op een medeklinker eindigen. Batchim lezen is vooral naar beneden kijken nadat je de klinker hebt gelezen.

Zeven klanken onderaan

Hier is de regel die leerlingen verrast. De spelling laat veel medeklinkers toe op de eindplek, maar de standaarduitspraakregels zeggen dat daar maar zeven klanken te horen zijn: k, n, t, l, m, p en ng. Elke andere eindmedeklinker valt in een van deze. Een eind-k met adem, of een dubbele k, hoor je nog steeds als k. Een eind-s, j, ch of t met adem hoor je als t. Een eind-p met adem hoor je als p. De woorden voor sikkel, dag en gezicht worden met drie verschillende eindletters geschreven, s, j en ch, maar alle drie worden hetzelfde gezegd: nat, met een korte afgebroken t.

Afgebroken, niet losgelaten

De eind-k, -t en -p van het Koreaans worden niet losgelaten. In het Engels komt de p aan het eind van stop vaak met een klein plofje lucht. In het Koreaans sluiten de lippen voor een eind-p en blijven gewoon dicht. De tong doet hetzelfde bij k en t. Zeg het woord top en zeg het nog eens, maar bevries je lippen zodra ze elkaar raken. Die bevroren p is de Koreaanse eindklank. Leerlingen die deze klanken loslaten, voegen meestal een extra klinker toe en maken van bap iets als bapeu, wat een Koreaanse luisteraar als een ander woord hoort.

Als er een klinker volgt

Een eindmedeklinker blijft niet altijd onderaan. Als de volgende lettergreep met de stomme ronde letter begint, dus met een klinkerklank, verhuist de eindmedeklinker mee en wordt hij als het begin van de volgende lettergreep gezegd. Het woord voor kleding plus het onderwerpspartikel wordt ot-i geschreven maar osi gezegd. Het woord voor bloem plus het lijdend-voorwerpspartikel wordt kkot-eul geschreven maar kkocheul gezegd, en hier komt de verborgen ch van de eindletter terug, omdat hij niet meer op de eindplek staat. Deze koppeling, yeoneum genoemd, is de nuttigste regel om gesproken Koreaans te begrijpen. De ronde letter ng is de enige uitzondering: hij verhuist nooit.

Een paar blokken hebben twee eindmedeklinkers, zoals het woord voor kip, het woord voor prijs en het getal acht. Van het paar hoor je er voor een medeklinker of aan het eind van een woord maar één. Kip wordt dak gezegd, prijs gap en acht yeodeol. Volgt er een klinker, dan verhuist de tweede medeklinker mee en hoor je beide. Deze dubbele einden zijn nu goed te herkennen en later woord voor woord te leren.