Eindklanken: klinkers en de uitgangen n en ng

Een Mandarijnse lettergreep kan alleen eindigen op een klinker, n of ng. 饭 fàn (maaltijd) en 放 fàng (neerzetten) verschillen dus alleen in de laatste klank.

Na de beginklank komt de eindklank: alles vanaf de eerste klinker tot het einde van de lettergreep. Het Mandarijn houdt lettergrepen eenvoudig. Er zijn geen combinaties zoals str in het Engelse street, en een lettergreep eindigt alleen op een klinker, n of ng. Daarom heeft de taal zonder tonen slechts ongeveer 400 verschillende lettergrepen, tegenover duizenden in het Engels. De tabel met eindklanken van het pinyinsysteem heeft 35 vermeldingen in vier kolommen. De toelichting voegt bijzondere gevallen toe: er, de zeldzame ê en i na zh, ch, sh, r, z, c en s.

Zes eenvoudige klinkers

De zes eenvoudige eindklanken zijn a, o, e, i, u en ü. a is open, zoals in het Engelse father. i is de ie-klank uit see en u de oe uit food, met geronde lippen. Een losse o lijkt op de o in more. Na b, p, m en f glijdt hij vanuit een korte u, zodat 波 bō ongeveer als bwo klinkt. De verrassingen zijn e en ü. Pinyin e is niet de e van bed. Je maakt hem ver achter in de mond met gespreide lippen, als een ontspannen doffe klinker, alsof je de klinker van het Engelse book zegt zonder je lippen te ronden. ü heeft geen Engels equivalent: zeg i en rond je lippen alsof je fluit zonder je tong te bewegen. De Franse u en Duitse ü zijn dezelfde klank.

Glijklanken en samengestelde eindklanken

De meeste andere eindklanken combineren deze klinkers. De eerste kolom bevat de gewone reeks: ai, ei, ao, ou, an, en, ang, eng, ong. De andere drie kolommen zetten een korte i, u of ü ervoor, zoals de y van het Engelse yes, de w van wet of een geronde j-klank: ia, ie, iao, iou, ian, in, iang, ing, iong; ua, uo, uai, uei, uan, uen, uang, ueng; üe, üan, ün. Lees ze als één snelle beweging, niet als twee losse klinkers. In ie en üe is e niet meer de doffe achterklinker maar een heldere e zoals in het Engelse yes. Daarom klinkt 谢 xiè als sjjè.

n en ng

De neusuitgangen tellen mee omdat ze het woord veranderen. Eindig -n met de tongpunt tegen het randje achter de boventanden, zoals aan het einde van het Engelse fan. Bij -ng blijft de punt laag en gaat de achterkant omhoog, zoals in song. 饭 fàn is een maaltijd en 放 fàng is neerzetten; 人 rén is een persoon en 冷 lěng is koud. Ook de klinker verschuift: a in -an is helderder en in -ang donkerder en verder naar achteren. Verwar je ze, neem dan het Engelse fan en fang op en neem dezelfde tongposities over.

De zoemende i en er

Eén spelling laat elke beginner struikelen. Na zh, ch, sh, r, z, c en s betekent i geen ie-klank. Het systeem gebruikt i omdat een klinkerletter nodig was, maar de klank is de aangehouden beginklank met stem: de tong blijft op de medeklinkerpositie. 是 shì klinkt als zoemend sjr en 四 sì als zoemend sz. Vergelijk 西 xī (west), met een echte ie. De eindklank er, zoals in 二 èr (twee), spreek je uit met teruggekrulde tong. Achter een andere lettergreep wordt het één r: 花 huā plus 儿 wordt huār, typisch voor de uitspraak in Peking.