De maag

Een lege maag is ongeveer zo groot als een vuist, maar kan uitrekken om ongeveer 4 liter eten en drinken te bevatten.

Een reservoir dat mengt

Je kunt een maaltijd veel sneller eten dan je dunne darm hem kan verteren en opnemen. De maag lost dat probleem op. Hij bewaart de maaltijd, mengt hem met spijsverteringssappen en laat hem beetje bij beetje door. OpenStax merkt op dat de lege maag slechts ongeveer zo groot is als een vuist, maar kan uitrekken tot wel 4 liter, meer dan 75 keer zijn lege inhoud. Als hij leeg is, valt de bekleding in grote plooien die rugae heten.

De maag heeft vier gebieden. De cardia is waar voedsel uit de slokdarm binnenkomt. De koepelvormige fundus rijst erboven uit, en het maaglichaam is het hoofddeel. De trechtervormige pylorus leidt naar de dunne darm, met een ring van spier, de pylorussfincter, die de uitgang regelt. De maagwand heeft naast de gebruikelijke ringvormige en overlangse spierlaag een extra, schuine spierlaag, waardoor hij het voedsel krachtig kan kneden.

Zuur, enzymen en een beschermende laag

De bekleding van de maag zit vol maagkuiltjes die naar klieren leiden. Verschillende cellen in deze klieren maken verschillende producten. Wandcellen maken zoutzuur, dat de maaginhoud een pH van ongeveer 1.5 tot 3.5 geeft. Het zuur doodt veel van de bacteriën die met het voedsel binnenkomen, vouwt eiwitten open en zet het inactieve enzym pepsinogeen, gemaakt door hoofdcellen, om in pepsine, dat de vertering van eiwit begint. Wandcellen maken ook intrinsic factor, die de dunne darm nodig heeft om vitamine B12 op te nemen. OpenStax merkt op dat dit de enige maagfunctie is die onmisbaar is voor het leven.

Waarom verteert de maag zichzelf niet? Hij heeft een slijmvliesbarrière met drie delen. Een dikke laag slijm rijk aan bicarbonaat bedekt de wand en neutraliseert zuur. De bekledingscellen zijn verbonden door tight junctions die voorkomen dat maagsap ertussendoor lekt. En stamcellen vervangen beschadigde cellen snel: de hele oppervlaktebekleding wordt elke 3 tot 6 dagen vernieuwd.

Drie fasen en langzaam legen

Maagsap wordt door zenuwen en hormonen in drie fasen geregeld. De cefale fase begint voordat het eten aankomt: het zien, ruiken, proeven of denken aan eten laat de maag beginnen met afscheiden. OpenStax merkt op dat dit een geconditioneerde reflex is, dus het gebeurt alleen als je het eten lekker vindt of wilt. De maagfase begint als voedsel de maag rekt en duurt 3 tot 4 uur. Het hormoon gastrine stimuleert de zuurproductie. In de darmfase neemt de twaalfvingerige darm het over: als die zich met chymus vult, sluit een reflex de pylorussfincter en vertraagt de maag. Het hormoon ghreline, vooral gemaakt in de fundus, stijgt voor maaltijden en werkt in op de hersenen om de honger te regelen.

In de maag trekken ongeveer elke 20 seconden mengende golven voorbij die het voedsel veranderen in een soepachtig mengsel dat chymus heet. De pylorus houdt ongeveer 30 mL vast en werkt als een filter: elke golf perst maar ongeveer 3 mL door de pylorussfincter de twaalfvingerige darm in en stuurt de rest terug om verder te mengen. De maag is meestal 2 tot 4 uur na een maaltijd leeg. Maaltijden met veel koolhydraten verlaten hem het snelst, eiwit volgt, en vette maaltijden blijven het langst, soms 6 uur of meer.

Dit is lesmateriaal over hoe het lichaam is gebouwd en werkt. Het is geen medisch advies en is niet bedoeld om iemand te diagnosticeren of te behandelen.