Mond, tanden en slikken

Je speekselklieren maken per dag ongeveer 1 tot 1.5 liter speeksel, en 99.4% daarvan is water.

Tanden en tong

De vertering begint al voordat je voor het eerst slikt. De tanden en de tong beginnen de mechanische vertering, en de speekselklieren de chemische. Je eerste gebit, de 20 melktanden of babytanden, begint rond de leeftijd van 6 maanden te verschijnen. Melktanden worden vanaf ongeveer 6 jaar geleidelijk vervangen. Een volledig volwassen gebit kan 32 tanden bevatten; de verstandskiezen verschijnen vaak later. Snijtanden voorin snijden, hoektanden scheuren, en valse kiezen en kiezen vermalen. De derde kies in elke reeks wordt gewoonlijk verstandskies genoemd, omdat die vaak pas in het begin van de volwassenheid doorkomt.

OpenStax noemt de tong een werkpaard. Hij verplaatst voedsel om te kauwen, duwt het tot een bal, neemt smaak, textuur en temperatuur waar, helpt je slikken en vormt de klanken van spraak. Klieren in de tong geven ook linguaal lipase af, een enzym voor vetten, hoewel dat pas gaat werken als het in het zuur van de maag komt.

Speeksel

Drie paar grote speekselklieren monden uit in de mond. De oorspeekselklieren, voor de oren, maken een waterig speeksel met speekselamylase. De onderkaakspeekselklieren onder de kaak maken speeksel met zowel amylase als slijm. De ondertongspeekselklieren onder de tong maken het dikste speeksel met het minste amylase. Speeksel maakt voedsel vochtig zodat het een zachte brok vormt die een voedselbrok heet en gemakkelijk naar beneden glijdt. Het amylase begint zetmeel in suikers af te breken, en blijft werken in het ingeslikte voedsel tot maagzuur het stopt.

Het NIDDK voegt een detail toe dat je waarschijnlijk hebt opgemerkt. Als je voedsel ziet of ruikt, stuurt je hersenen een signaal dat je speekselklieren laat werken voordat je een hap neemt: je mond loopt vol water.

Slikken zonder te stikken

Bij het slikken moet voedsel de ene buis in en de andere buis uit blijven, omdat de keel door voedsel en lucht wordt gedeeld. Het begint als een willekeurige handeling: de tong drukt omhoog en naar achteren tegen het gehemelte en duwt de voedselbrok de keel in. Vanaf dat moment verloopt het automatisch. Het zachte gehemelte en de huig gaan omhoog om de doorgang naar de neus af te sluiten. Het strottenhoofd wordt omhoog getrokken en een klepje van kraakbeen, het strotklepje, klapt over de opening zodat voedsel niet in de luchtpijp komt. Spieren in de keel persen de voedselbrok dan de slokdarm in.

De slokdarm is een gespierde buis van ongeveer 25.4 cm (10 inch) lang die achter de luchtpijp ligt en plat blijft als hij leeg is. Golven van peristaltiek voeren de voedselbrok naar beneden, terwijl klieren in de wand slijm toevoegen om wrijving te verminderen. Onderaan ontspant een ring van spier, de onderste slokdarmsfincter, om voedsel in de maag te laten. Meestal blijft hij dicht, waardoor de inhoud van de maag niet terugstroomt.

Dit is lesmateriaal over hoe het lichaam is gebouwd en werkt. Het is geen medisch advies en is niet bedoeld om iemand te diagnosticeren of te behandelen.