Kinderarbeid en de fabriekswetten

Volgens de Britse Factory Act van 1833 mocht geen kind onder de negen in een textielfabriek werken. Vier inspecteurs werden aangesteld om de wet in ongeveer 4000 fabrieken te handhaven.

Kinderen aan het werk vóór de fabrieken

Kinderen hadden altijd gewerkt. Op boerderijen verjoegen ze vogels, pasten op dieren en hielpen bij de oogst. In de huisnijverheid kaardden ze wol en wonden garen voor hun ouders. Met de fabrieken veranderden de plaats, het tempo en de uren. In een fabriek werkte een kind buiten het gezin, onder een opzichter, in het tempo van een machine die niet stopte. Fabriekseigenaren wilden kinderen omdat ze goedkoop waren, klein genoeg om onder machines te kruipen en behendig genoeg om gebroken draden te knopen. Kinderen werkten als draadknopers aan spinmachines of als opruimers die katoenafval onder draaiende machines wegveegden. Sommige vroege fabrieken namen wezen uit werkhuizen op als ‘leerlingen’. Die woonden in de fabriek en mochten niet vertrekken.

De strijd voor kortere werktijden

Vroege wetten uit 1802 en 1819 stelden grenzen, maar niemand handhaafde ze. In de jaren 1830 groeide de druk voor hervorming. Actievoerders vergeleken de behandeling van fabriekskinderen met die van tot slaaf gemaakte mensen, terwijl het parlement debatteerde over de afschaffing van slavernij in de kolonies (hoofdstuk 5 van de cursus over ontdekkingsreizen). De parlementsleden Michael Sadler en Anthony Ashley-Cooper, later Lord Shaftesbury, leidden in het parlement de beweging voor een tienurige werkdag. Ze kregen steun van arbeiderscomités en sommige fabriekseigenaren in Lancashire en Yorkshire. Sadlers commissie uit 1832 hoorde getuigenissen van kinderen en ouders over slagen, verwondingen en werkdagen van veertien uur.

De Factory Act van 1833

De Factory Act van 1833 was de eerste van deze wetten die echt kon worden gehandhaafd. Ze gold voor textielfabrieken. Geen kind onder de negen mocht worden aangenomen en werkgevers moesten een bewijs van de leeftijd van elk kind hebben. Kinderen van 9 tot 13 mochten volgens de samenvatting van The National Archives hoogstens negen uur per dag werken, jongeren van 13 tot 18 hoogstens twaalf. Niemand onder de 18 mocht 's nachts werken. Kinderen onder de 13 moesten elke dag twee uur onderwijs krijgen. Het belangrijkste was dat de wet vier fabrieksinspecteurs instelde, onder het ministerie van Binnenlandse Zaken, met de bevoegdheid fabrieken binnen te gaan en werkgevers te beboeten. Vier mensen konden niet op ongeveer 4000 fabrieken toezien en de wet werd vaak omzeild. Maar voor het eerst had de staat eigen ambtenaren binnen de fabrieken. Historici lezen hun verslagen nog steeds.

Mijnen en de lange weg daarna

In 1842 bracht een koninklijke commissie verslag uit over vrouwen en kinderen in kolenmijnen. Het beschreef kinderen van acht, vaak nog jonger, die ondergronds werkten: twaalf uur lang in het donker ventilatiedeuren openen en sluiten of bakken steenkool door lage gangen slepen, met een ketting om hun middel. Het publiek was geschokt. Ashley, die zelf een kolenmijn afdaalde, loodste datzelfde jaar de Mines Act door het parlement. Die verbood alle vrouwen en meisjes, en jongens onder de tien, om ondergronds te werken. Latere fabriekswetten verkortten de kinderwerktijden verder. In 1847 beperkte de Ten Hours Act de werkdag van vrouwen en jongeren in textielfabrieken tot tien uur. In de Verenigde Staten werkte fotograaf Lewis Hine vanaf 1908 voor het National Child Labor Committee. Hij reisde door het land om kinderen in fabrieken, mijnen, conservenfabrieken en op straat te fotograferen. Meer dan 5100 van zijn afdrukken bevinden zich nu in de Library of Congress. Hine schreef dat ‘het doel van kinderarbeid niet is hen op te leiden, maar veel winst uit hun werk te halen’.