Intervallen

Over deze cursus

Een interval is de afstand tussen twee tonen. Je begint met de kleinste. Twaalf halve tonen vormen een octaaf. Alleen twee paren witte toetsen, E naar F en B naar C, liggen een halve toon uit elkaar. Van C omhoog naar E is een terts, geen secunde, want beide eindtonen tellen mee: C is één, D twee, E drie. Een grote terts telt vier halve tonen en een kleine terts drie. Dat ene verschil van een halve toon verandert de sfeer van een akkoord.

In acht hoofdstukken ga je van tellen naar horen. Na halve en hele tonen en intervallen tellen leer je grote en kleine tertsen en reine kwarten en kwinten. Een reine kwint telt zeven halve tonen; omkeren geeft een reine kwart van vijf. Daarna komen octaven: de centrale C trilt ongeveer 261.63 keer per seconde en de C erboven ongeveer 523.25 keer, bijna precies twee keer zo snel. Bij consonantie en dissonantie heeft de reine kwint een frequentieverhouding van 3:2, al is hij op een piano ongeveer 2 cent smaller gestemd. Bij bekende openingsmelodieën begint ‘My Bonnie Lies Over the Ocean’ met een sprong van negen halve tonen, een grote sext. Je sluit af met gehoortraining en zingen. Onderzoek naar muziekoefening laat zien dat korte sessies verspreid over meerdere dagen beter werken dan dezelfde oefening op één dag proppen.

Verschillende melodieën hebben een lange geschiedenis. ‘Twinkle, Twinkle, Little Star’ wordt gezongen op de Franse melodie ‘Ah! vous dirai-je, maman’ uit de 18e eeuw. Mozart gebruikte die voor beroemde pianovariaties. John Newton publiceerde de tekst van ‘Amazing Grace’ in 1779. Brahms' Wiegenlied verscheen in 1868.